Nú eru liðnir nokkrir dagar frá því að ég skriftaði seinast og ég fannst ég vera knúinn til að skrifa eitthvað, þó að það sé aðalega fyrir sjálfan mig því enginn kemur hingað lengur vegna aðgerðarleysi míns.

Nú hef ég unnið í 4 mánuði hjá Hýsingu sem er lager fyrir Senu og ég verð að segja alveg eins og er að ég skil ennþá bara eitt orð í pólsku, Curva, en það er ekki fallegt orð eins og flestir geta ímyndað sér.

Ég hef þó komist að einu sem er að hægt að kalla stórmerkilega uppgvötun.Já hún Svandís Hlín er lesbía, já þið heyrðuð rétt, hún er lesbía. Hvernig komst ég að þessu? Jú sjáið þið, mig fór að gruna ýmislegt seinustu daga.

Það byrjaði allt saman á saklausum heimsóknum til Vestmannaeyja og svo annars vegar heimsóknir frá Vestmannaeyjum. Skyndilega var ekki hægt að taka yfivinnu því þá var Dídí að missa af gæða tíma með ástkonu sinni.

Svo til að nánast til að staðfesta grun minn þá fór hún Dídí(Svandís) til, einmitt, Vestmannaeyja um páskana til að hitta Lindu sína, ekki fór hún að heimsækja foreldra sína eða fjölskyldu, nei hún fór til Lindu. Eitthvað slettist upp á sambandið þó um páskan því Dídí sturlaðist eina nóttina, braust inn á local pub og mölbraut eittstykki barborð áður en 3 lögreglumenn náðu að yfirbuga hana.

Hún fyrirgaf þó Lindu og þær slummuðst sennilega, til að sættast og allt var orðið gott aftur.

Nú skil ég þó ekki afhverju hún þverneitar fyrir þetta allt saman því ég hef mjög "öruggar" heimildir fyrir þessu.

Það er kominn þriðjudagur og ekkert markvert hefur gerst síðan ég man eftir mér.

Veikindi hafa verið að angra mig og fór hluti af helginni og mánudagur,þriðjudagur í það að liggja í móki og vera heitt og kalt til skiptist.

Það hljómar kannski ekki svo illa en það var orðið fjandi leiðigjarnt og óþægilegt til lengdar og það alversta var það að ég komst ekki einu sinni í WOW fyrir heilsubrest og þá er nú töluvert mikið sagt.

Við frændurnir erum að verða búnir að gera við mest allt í íbúðinni eftir að íslendingar töpuðu gegn dönum og Stórbert gekk berserksgang.

Stólinn sem hann sparkaði í hefur verið tjaslað saman að mestu leyti, veggurinn sem hann lamdi í er kominn með sínar sparzl viðgerð og reykskynjarinn er kominn á sinn stað.

Hin íbúðinn okkar bíður ennþá og ég tel það óvíst hvort að við verðum nokkuð komnir þarna inn fyrr en í júní í fyrstalagi, en hún hefur þurfta þola ýmislegt.

Við komum einmitt þarna um daginn, þrír rjóðir og ungir drengir með háleytar hugmyndir um hvernig ætti að raða í íbúðina, en þar sem fellibylurinn Steinar hafði komist inn um gluggan hjá okkur og reynt að flísaleggja baðherbergið þá var ekki einn staður í öllu placinu sem hafði ekki eitthvað sem gat stuingist upp í lappirnar á okkur. Brotinn hnífsblöð ásamt flísum úr allskonar plötum lágu á víð og dreif.

Nei annars, ekki á víð og dreif! Allstaðar!

Ég ætla að drulla mér í vinnuna á morgun vegna þess að Svandís er víst orðinn reið og er að segja öllum að ég sé aumingi, þannig að ég verð sjálfsagt að fara þarna og verja heiður minn og útskýra fyrir fólki hversu dásamlegur WoW er  

Já lífið í borginni á kannski ekki svo illa við mig eftir allt saman.
Nú er ég búinn að vera hérna í meira en mánuð og það er ekki ennþá búið að drepa mig.
Þó að ég telji það líklegt að það gerist þó einhverntíman.
Á þessum tíma sem ég hef verið hérna hef ég komist að ýmislegu.
Til dæmis er krakkar á hjóli og strætó = dauði! Hvers vegna spyrji þið kannski, en það ætla ég að útskýra hér í stuttu máli.
Krakki á hjóli og strætó eiga það sameiginlegt að vera dauðagildrur hér í borg óttans, en tvær ólíkar þó.
Krakkar á hjóli lýsa sér þannig að þeir hjóla náttúrulega í skólan "greyin" og eru því oftast á ferð á morgnana og síðdegis og af einhverjum ástæðum þá þurfa þessir villingar að halda að þeir sé Tony Hawk eða einhverjir álíka super extreme asnar.
Hjólandi um á afturhjólinu í hálkunni og svo að svindla sér yfir á ljósum, sem er nú kannski allt í lagi í litlu hverfi en þegar þeir eru farnir að gera þetta á hringbrautinni þá eru þeir bara að biðja um að lenda upp á húddi hjá manni og þegar þeir lenda upp á húddi þá eru ansi háar líkur á dauðsfalli, að vísu hjá krakkanum, en við skulum muna hvað það kostar orðið í dag að rétta og sprauta bíla.
Svo er það hitt apparatið sem fólk vill kalla strætó, eða aka deathó!
það er nú ekki lengra síðan en tvær mínútur síðan að ég varð vitni af tilraun til manndráps á gangbraut.
Já einhver vesalings háskólanemi var búinn að styðja á hnappinn og var loksins búinn að fá upp græna lapp kallinn og það var rautt á okkur ökumennina.
Hann var hinsvegar ekki búinn að taka nema tvö skref út á götuna þegar el deathó birtist! Hann var greinilega á eftir áætlun!
Það var nokkuð ljóst hvað fór í gegnum huga strætóbílstjórans! The needs of the many outweigh the needs of the few, og svo brunaði hann yfir!
2 skref í viðbót og gaurinn hefði ekki þurft að hafa áhyggjur af heimalærdómi og lín lánum lengur.

En hvað með það, ég hóf loksins að vinna hérna fyrir 2 vikum og mér líkar það bara nokkuð vel.
Það má kannski taka það fram að ég vinna á stað sem heitir Hýsing og er hluti af einhverju stóru battrí, en mér var plantað í Senu hlutan þar sem geisladiskar,dvd og tölvuleikir eru, sem hentar mér reyndar stór vel.
Aula og nörda genin eru eitthvað að láta kræla aftur á sér og það hafa komið upp nokkur vafasöm atvik eins og víkja of vel fyrir pólsku skutlunum og labba ofan í tröllakassa fullan af herðartrjám og mölla nokkrum tugum(ef ekki hundruðum) og svo náttúrulega smá atrið eins og að gleyma að kúpla og spíta gírkassanum næstum úr bílnum fyrir framan alla sem voru að reykja áður en við fórum heim.
En að öðru leyti er ég maðurinn þarna sko, eða já allavega af einhverju leyti

Steingrímur out

Sigurörn er Grundfirðingur og því alfriðaður.Sigurerni Sigurarnarsyni var í dag sleppt lausum nærri heimili sínu í Grundarfirði, þar sem hann fannst í sumar, þá illa til reika, grútarblautur og klæðalítill.

Sigurörn hefur verið vistaður á fjölskyldudeild fjölskyldu- og húsdýragarðs undanfarna mánuði þar sem hlúð hefur verið að honum, en um tíma var jafnvel talið að hann væri smitaður af fuglaflensu, en það reyndist þó til allrar hamingju ekki annað en hjarðsveinaveiki.

Eftir að lokamælingar voru gerðar á Sigurerni var honum sleppt lausum. Hljóp hann rakleiðis í sjóinn, reif af sér spjarirnar og synti syngjandi til norðurs.

Síðasta dag fyrir jól flýtti ég mér í stórmarkaðinn til að kaupa gjafirnar sem ég komst ekki yfir að kaupa fyrr. Þegar ég sá allt fólkið þar, byrjaði ég að kvarta í hljóði "Þetta á eftir að taka heila eilífð og ég á enn eftir að fara á svo marga staði". Jólin eru alltaf að verða meira og meira pirrandi með hverju árinu. Ég vildi að ég gæti bara lagst niður og farið að sofa og vaknað svo eftir jólin.

Allavega, ég kom mér í leikfangadeildina og þar fór ég að skoða verðin, hugsandi hvort að börn leiki sér eitthvað með svona dýr leikföng. Eftir smá tíma af leikfangaskoði þá tók ég eftir litlum strák um 5 ára, sem hélt á dúkku upp við brjóstið sitt. Hann strauk hárið á dúkkuni og virtist svo sorgmæddur. Svo snéri litli strákurinn sér að eldri konu sem var við hliðina á honum "amma, ertu viss um að ég hafi ekki nógu mikla peninga?" Gamla konan svaraði "þú veist að þú átt ekki nóg til að kaupa dúkkuna elskan mín" Svo bað hún hann um að bíða í 5 mínútur eftir sér á meðan hún skoðaði sig um. Hún fór fljótlega.

Litli strákurinn hélt ennþá á dúkkunni í hendinni. Ég labbaði til hans og spurði hann hverjum hann ætlaði að gefa dúkkuna. "Þetta er dúkkan sem systir mín elskaði mest og langaði svo mikið í fyrir jólin. Hún var svo viss um að jólasveinninn myndi gefa sér hana. Ég sagði honum að kannski eigi jólasveinninn eftir að koma með dúkkuna til hennar, og að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur. En hann sagði við mig sorgmæddur "Nei jólasveinninn getur ekki gefið henni dúkkuna þar sem hún er núna. Ég verð að gefa mömmu dúkkuna svo að hún geti gefið henni hana þegar hún fer þangað". Augun hans voru svo sorgmædd meðan hann sagði þetta. "Systir mín er farin til þess að vera með Guð. Pabbi segir að mamma sé líka að fara til Guðs mjög fljótlega, og ég hélt að hún gæti farið með dúkkuna fyrir mig og gefið systur minni hana". Hjartað mitt stoppaði næstum því. Litli strákurinn leit upp til mín og sagði " Ég sagði pabba að segja mömmu að fara ekki alveg strax. Ég bað hann um að bíða þangað til að ég kæmi heim úr búðinni" Svo sýndi hann mér fallega mynd af honum þar sem hann var hlægjandi. "Ég vil líka að mamma taki þessa mynd með sér svo að hún gleymi mér aldrei" "Ég elska mömmu mína og ég vildi óska að hún þyrfti ekki að fara, en pabbi segir að hún verði að fara til að vera hjá litlu systur minni". Svo leit hann aftur á dúkkuna með sorgmæddum augum, mjög hljóðlátur.

Ég teigði mig hljóðlega í veskið mitt og tók smá pening upp og sagði við strákinn "en ef við athugum aftur í vasan til að tékka hvort að þú eigir nógan pening?" Allt í lagi sagði strákurinn "ég vona að ég eigi nóg" Ég bætti smá af mínum peningum við án þess að hann tæki eftir því og við byrjuðum að telja. Það var nógur peningur fyrir dúkkunni, og meira að segja smá afgangur. Litli strákurinn sagði "Takk Guð fyrir að gefa mér nógan pening. Svo leit hann á mig og sagði " Í gær áður en ég fór að sofa þá bað ég Guð um að vera viss um að ég hafi nógan pening til þess að geta keypt dúkkuna handa systur minni. Hann heyrði til mín" "Mig langaði líka að eiga nógan pening til að kaupa hvíta rós handa mömmu, en ég þorði ekki að biðja Guð um of mikið, en hann gaf mér nóg til að kaupa rósina líka". Sko mamma elskar hvíta rós". Nokkrum mínútum seinna kom gamla konan og sótti strákinn.

Ég kláraði að versla með allt öðru hugarfari, ég gat ekki hætt að hugsa um litla strákinn. Svo mundi ég eftir frétt í blaðinu fyrir 2 dögum síðan "maður keyrði drukkinn og klessti á bíl þar sem ung kona og lítil stelpa voru í. Litla stelpan dó samstundis en mamman var í dái" Fjölskyldan varð að ákveða hvort að það ætti að setja hana í öndunarvél eða ekki, af því að hún unga konan myndi ekki vakna úr dáinu. Var þetta fjölskylda litla stráksins?

Tveim dögum eftir að ég hitti litla strákinn, las ég í blaðinu að unga konan hafi dáið. Ég gat ekki hamið mig og fór út í blómabúð og keypti búnt af hvítum rósum og fór upp í líkhús þar sem fólk gat séð konuna og og óskað sér í seinasta skipti áður en hún væri jörðuð.

Hún var þarna í kjól, haldandi á fallegri hvítri rós með myndini af litla stráknum og dúkkuna á brjóstinu. Ég fór grátandi og fannst líf mitt hafa breyst til eilífðar. Ástin sem þessi litli strákur hafði til mömmu sinnar og systur, er enn þann dag í dag, erfitt að ímynda sér. Og í einni svipan tekur drukkinn maður þetta allt frá honum.

Núna hefur þú 2 kosti:
1) Sendu þessi skilaboð til allra sem þú þekkir.
2) Eða hentu þessu og láttu sem þetta hafi ekki snert hjartað þitt. Ef þú sendir þessi skilaboð, þá kannski hindrar þú einhvern til þess að keyra drukkinn..

Þó að ég sé ekki væminn að eðlisfari og sé gott sem hjartalaust illmenni þá einhvernveginn kom þetta eitthvað við sálartetrið

Gleðinni hefur farið þverrandi síðustu daga enda mættur á næturvaktir núna og eins og ég hef lengið haldið fram þá er þær brot á mannréttindasáttmála sameinuðuþjóðana.
Það virðist þó ekki há Lomma neitt sérstaklega og mig er farið að gruna að hann sé ekki manneksja heldur vélmenni sem finnst bjór góður.
Það eitt að halda sér vakandi hefur farið stígandi í erfiðleika og um leið og klukkan slær 12 að miðnætti þurfum við að fara í svörtu kuflana okkar og slátra einni geit og einni hænu svo mykrahöðinginn haldist góður.
Eftir það er það basicly baras að hlada sér vakandi.
Það er þó ekki neitt sem maður ætti að fara með flimtungum, enda hægara sagt en gert.
Vélmennið sem finnst bjór góður segir þó að kaffi með 3 sykurmolum sé mjög gott til að halda sér vakandi og það verður að viðurkennast að það munaði engu að ég hefði drukkið kaffi.
Þá mundi ég hvað fíkniefni geta gert manni og hætti allsnarlega við.
Þegar klukkan slóg fimm í nótt sá ég fram á það að ég væri gott sem óvinnu fær, og neyddist ég þá til að fara að hugleiða eitthvað sem gæti vakið mig.
Eitthvað orkuríkt.
Sykur poppaði upp í höfuðið á mér.
Upp fór ég í sykurleiðangur.
Heftir að hafa horft dulítin tíma á sykurboxið sá ég útundan mér aðra skál.
Candís.
Mun betri á bragðið svona eintómur.
Lúkufylli af honum vakti mig ljómandi vel.
Ekki afþví að hann væri svo orkumikill, nei heldur vegna þess að ég fékk skrapan sting í eina tönnina á mér.
Frábært.
Enginn hætta að ég myndi sofna núna!!

Ég hefði ekki átt að storka örlögunum með því að segja í seinustu færslu að óheppnin væri ekkert búinn að kræla á sér.
Hún hittaði hard seinustu og verstu daga.
Búinn að gata 3 putta so far og Jobbi gataði hausinn á sér.
Ekki það að hafi komið niður á mér en ég hef illan grun um að óheppni mín vofi nú yfir vinnustað mínum og öllu fólkinu þar.
Einnig komst ég að því að græðgi er dauðsynd.
Matgræðgi þar að segja.
Græðgi er til í ýmsum formum nefnilega.
Það er til þessi þar sem þú ert svo gráðugur að þú étur yfir þig og er óglatt í langan tíma.
Svo er það náttúrulega töluvert hættulegri græðgi þar sem þú étur bara það fyrsta sem þú finnur og það er ekki alveg ætlað til átu, eins og vítissódi eða rottueitur.
Nei kannski ekki alveg svo heimskulegt en samt nóg til að fá mjög alvarlega aukakvilla og svo framvegis.
Og svo er náttúrulega sú græðgi sem lætur þig bíta sjálfan þig.
Þetta hefur komið ófáum sinnum fyrir mig en þó aðalega í kinnina eða tunguna, en í fyrradag varð aðeins breyting á.
Ég man nú ekki eftir mörgum skiptum þar sem ég hef bitið mig í puttan af græðgi en það skeði þó þennan örlagaríka dag.
Ekki það að ég beit mig ekki svo fast, ónei það var sko annar hængur þar á.
Þar sem ég hafði nú þegar gatað puttan á mér þá var ég með þennan dýrindis plástur á baugfingri, sem var búinn að vera alla vaktina á puttanum og þar sem hann var búinn að vera allan tíman á þá var hann búinn að ganga í gegnum ýmislegt.
Fyrst ber að nefna örlítið magn af blóði, þarnæst kemur lýsi og fita úr síldinni og svo síðast ekki síst smá dash af vélar smurningu.
Þarna sat ég glorhungraður við matarborðið og nýbúinn að smyrja ristaða brauðið mitt og setja ost á það og gat ekki beðið að taka vænan bita, mér til seðjunar á hungri.
En það fór nú ekki betur en svo að ég fór mér of geyst og hitti ekki brauðhornið sem ég hafði miðað svo vel út og þar af leiðandi, sökkti ég tönnunum í mjúkan en þó ekki svo bragðgóðan plásturinn og svo aðeins í sáran puttan.
Á þessum tímapunkti komst ég að því að það er ekki hægt að góla og kúgast í sömu andrá.
Aðeins undalegt köfnunar hljóð kom frá mér og um örlitla stund óskaði ég þessi að ég myndi drepast, svo vont var bragðið!!!!
Ég er sannfærður um það að þarna hef ég bragðað þann óþverra sem fer næst því að bragðast eins og skítur!
Ekki það að ég hafi bragðað hann en er samt fullvissaður um það að þarna fari eitthvað sem fer ansi nær lagi.

Eftir þessa skömm hunskaði ég mér heim og borðaði hálft kíló af flórsykri til að láta óbragðið hverfa!

Af þessu má draga lærdóm! ALDREI nota plástur! Blæðið frekar út

Man varla hvenær ég skrifaði hérna síðast en mér er eiginlega alveg sama.
Í dag er þtiðjudagurinn 7 nóvember og hann er ekkert sérstakur frekar en flest allir hinir dagar ársins.
Veit ekki hvort það eigi að teljast til undarlegara hluta en óheppni mín hefur ekki háð mér þennan tíma sem ég hef ekki skrifað og satt skal segja þá held ég að líf mitt sé að verða innantómt.
Og þó.
Fékk 5 stykki kettlinga úr öðrum kettinum mínum og það styttist í að þeir fari að kanna heiminn, og sennilega að míga þar sem þeim dettur í hug.
Smá kvíði en þar er ég nú feginn að eiga hardworking kærustu sem getur komið heim eftir 12 tíma vinnudaginn sinn og þefað upp hlandið og hreinsað það fyrir mig.
Einnig hefur uppsjávarfrystihús okkar farið af stað ef það sé hægt að kalla það, það.
Fyrstu tvær vaktirnar fóru í það að gera við, ekki ég samt.
Ekkert virtist virka sem skildi og svo loksins til að toppa allt saman þá framdi eitt tækið þarna sjálfsvíg og frystingarnar voru blásnar af í viku.
Það rifjaðist upp þó ansi fljótt upp hversu leiðinlegt þetta var en þó engan veginn nálægt því jafn leiðinlegt og frystihúsið sjálft.
Ég hugsa ef þeir vilji knýja fram játun Saddams þá ættu þeir að skella honum í frystihúsið í 3 daga og hann á eftir að grátbiðja um að fá að deyja.

Tata

Föstudagurinn...eitthvað...eitthvað.
Vaknaði alltof snemma eftir langvarandi veikindi.
Ekki þó við vekjaran minn eða kettina.
Þið vitið hvernig allir finna einhverntíman köllun sína í lífinu?
Ég fann mína þennan úldna föstudagsmorgun.
Hjá sumum er þetta arkitekt eða fallhlífarstökk eða sjómennska.
Hjá mér er það að finna fólk sem hringir 7:03 að morgni til í skakt númer og murka úr því lífið!
Ég meina, hver hringir klukkan sjö anyway?
Yfirmenn kannski að ræsa seina starfsmenn en fólk sem spyr eftir Ástu á þessum tíma dags og hefur ekki fyrir því að hringja í rétt númer er réttdræpt.

Fyrst vinnudagurinn minn í 3 daga var ekkert svo yndislegur.
Roðadragarinn góði sem ég stóð við bilaði.
Ekki mín meginn þó, þannig að ég þurfti að roðadraga allt einn.
Samt var hann alveg á mörkunum.
Flest flökin fóru aðeins hálf í gegn og festust síðan.
Gerði nokkrar tilraunir hvort væri harðara, mannsbein með skinni og dóti(hnefi) eða járnbrak sem vér köllum að öllu jafnaði roðdragari.
Eftir fyrstu tilraun komst ég fljót að því að járnabrakið væri töluvert dugmeira.
Ég fór í hanska á hinni hendinni og hóf lotu tvö.
Hún stóð í aðeins lengri tíma en þegar ég var farinn að draga athygli Eyva frá vinnu sinni þá taldi ég best að hætta.
Fékk skyndilega góða hugmynd sem ég þyrfti nú endilega að láta reyna á og labbaði upp að Magnúsi.
Hugmyndinn var að segja honum að ég hafi slasað mig illa á óhönskuðu hendinni ne því miður áður en ég gat sagt orð var MAgnús búinn að senda mig að raða á pönnur.
Ég skal segja ykkur að það er sko ekki fyrir hvern sem er að raða á pönnur!
Eitt af undrum veraldar á eins neikvæðan hátt og um getur.
Sál mín úlnaði hægt og rólega þarna og vinnudagurinn sem lengdist aðeins 10 mín virtist vera aukavika.
Ég hammraði mig út og stimpillklukkan hrundi næstum af veggnum.

Fór heim til að slappa af í smá tíma og klára bestu heimildar þætti sem ég hef séð á ævi minn.
Þeir eru að vísu leiknir en alveg samkvæmt mönnum sem tala sínu máli þarna í byrjun hvers disk.
Band of Brothers er án efa ein besta stríðs sería sem hefur verið gerð í langan tíma og ef ekki hreinlega nokkurntíman.
Að loknum þeim þurfti ég svo að drífa mig í vinnu, aftur, í verksmiðjunni, bara svona rétt til að tryggja að ekki bara sálin væri úldin heldur allt heila klabbið.
Já ég lýkt eins og stór lýsis grútar köggull þar sem ég skrifa þetta.
Unaður megi vera með ykkur kæru landsmenn.

Kominn meira en vika síðan ég skriftaði seinasta.
Fannst ég verð að setjast niður og rita eitthvað niður.
Ekki það að ég hafi frá einhverju sérstöku að segja frá.
Ónei aldeilis ekki.
Starfsmenn Granda(frystihúsinu) eru svona rétt að venjast því að vera orðnir fangar fisksins aftur og ekkert virðist ælta að verða svo ofboðslega frábrugðið seinasta ári.
Eða það hélt ég áður en ég gekk niður í milljón(frysti aðstöðu okkar vopnfirðinga fyrir uppsjávarfisk) og að sá að allt sem mér var kært var horfið.
Útsláttarvélin,bindivélin og kæliklefinn, all gone.
Mér vöknaði örlítið um augun og þakkaði guð fyrir það að þurfa aldrei aftur að standa við útsláttar,helvítis viðbjóðinn,aftur.
Mér varð hugsað aftur þegar ég og vélin góða elduðum grátt silfur saman(fyndið samt að síldin skuli vera kölluð silfur hafsins).
Vélin hafði þó oftast betur og meira segja eitt skiptið hafði hún næstum lífið af mér.
Farið aldrei í of stóra galla þegar þið vinnið við færibönd.
Ermin hjá mér flækist í einn teininn í færibandinu og áður en ég vissi af var ófétið að reyna að úrslá mig.
Þökk sé gríðarlega góðum viðbrögðum Nikulásar Hjalta, sem reyndar tók aldrei eftir því að ég væri hálfur inn í vélinn, þá bjargaðist ég á seinustu stundu afþví að Nenni hafði tekið eftir pönnu sem var skökk á bandinu og ekki er nú hægt að hafa það á samviskunni.
Annað ekki ósvipað atvik rifjaðist upp og mér varð óglatt við tilhugsunina eina.
Dagurinn sem ég fór að vinna með Höska niður í Loðnuberginu(Sunnubergið) þaut í gegnum huga minn.
Eftir að hafa málað hágt og lágt komum við loksins aftast í skipið og þar þurfti að nota töluvert langan stiga til að ná efst í skutinn(held að það sé endinn á skipinu).
Auðvitað sendi Höski mig upp að klára, en það liggur ennþá hefnd í loftinu sem ekki hefur ennþá verið hrint í framkvæmd.
Anyways, þegar ég var kominn vel áleiðis þá þurfti ég að standa á tám í efstu tröppunni.
Maður gleymir seint hljóðinu sem stiga draslið gaf frá sér þegar hann rann undan mér en ég var þó ekki viss og horfði niður.
Jú mikið rétt ég var að falla.
Missti málninga bakkann og rúlluna.
Fannst það ekki skipta máli.
Því þegar ég loksins lenti, nánast eingöngu á hendinni, þá varð mér það á að snú mér við.
Þá kom bakkinn.
Ég sem var að ná andanum eftir fallið, kláraði restina sem ekki hafði farið úr bakkanum þar sem ég lá hjálparvana.
Það þarf sosum ekkert að lengja þetta neitt mikið meira en þegar ég skilaði mennskum úrgangi mínum þá var hann hvítur.
Ég sneri baki mínu í bygginguna sem eitt sinn var kölluð milljón og yfirgaf svæðið, týndur í eigin hugsunum og minningum um vonda vinnudaga.

Eitt að lokum.
Supernova:Rockstar eða Superstar:Rocknova.
Ég er nú búinn að horfa á nokkra þætti og ef ég á alveg að segja eins og er, þá finnst mér Magni hreinalega of góður fyrir þessa svo kölluðu listamenn sem eru þarna.
Úrköst úr tónlistaheiminum er rétt nafnið, að minnsta kosti fyrir Tommy Lee, maður sem veit varla hvað hann heitir lengur og stundum efast ég um að hann viti að hann sé í þáttunum þegar hann situr þarna eins uppvakningur sem einhver gaf þó mál.
Gilby Clarke virkar sem sæmilega skýr og hress gæi en það hefur þó hvarflað að mér að hann sé bara skaufi sem fékk að spila á tveim seinustu plötunum hjá GNR og helduru fyrir vikið að hann sé tónlista undur sem eigi þetta allt skuldlaust.
Það sama gildir um Dave Navarro nema hann spilaði með Chilli Peppers og hefði hann ekki verið með Carmen Electra hefði ég sennilega aldrei heyrt þennan mann nefndan áður.
Greyið Jason Newstedt virðist vera eitthvað þungur og segir aldrei neitt og stundum mætti hreinlega halda að hann væri þunglyndur.
Maður hlýtur að spyrja sig, hver kemur til með að semja löginn þegar þessi blessaða hljómsveit kemur til með að byrja ferill sinn.
Kannski er ég bara svartsýnn eða öfundsjúkur eða eitthvað en ég spái þessari hljómsveit hvorki heimsfrægð né langlífi.

Glúbbi out.

Í dag er mánudagur.
Hann virðist kannski ekki vera neitt öðruvísi en allir hinir.
En það er þó einn reginn munur á honum og öllum hinum.
Ég fór að vinna eftir 6 vikna sumarfrí.
Varð ekki var neina unaðstilfinningu en það kom þó glöggt í ljós hversu vel þetta frí var búið að fara með mig.
Eftir rúman klukkutíma fékk ég sinadrátt og ég fann fyrir legusárinu sem ég fékk.
Og segja sumir að sinadráttur sé skárri en engin dráttur.
Við þetta fólk vill ég segja, Get laid you pathetic loosers.
Það er rugl að halda þessu fram nema þú hafir aldrei sængað hjá hinu gagnstæða kyni(eða ekki ef þú sért fyrir sama kyn).
Sindráttur er bara vondur og ef satt skal segja þá er það eina sem er verra en það, sem mér dettur í hug í fljótu bragði allavega, er að fara til tannlæknis.
Já tannlæknar! Útsendarar djöfulsins og hreinræktuð illmenni í gegn.

Annars stóð ég mig vel um helgina og sullaði í mig einvherju magni af áfengum veigum.
Hverfisgrillin á Vopnó sáu til þess.
Fór á föstudagskveldið í Holta grillið þar sem stuðinu var haldið uppi af nokkrum drukkunum ungmennum( nema Steini Hóbo, hann er ekki ungmenni og hann mátti ekki drekka).
Þetta virtist fara fram í mesta bróðerni allt saman en ég held að það hafi hjálpað mikið að Agnar Karl hafi verið svo fullur að hann hafi ekki munað að hann hafi verið hann sjálfur.
Sigurvin, Bakkfirskur þjáningar bróður vor bauð okkur síðan á Hverfisbarinn sinn og þar þótti mér og Randa heitara en úti, þannig að þar plöntuðum við okkur.
Gamanið var mikið, því við félagarnir vorum að hlusta á Roger Waters.
Það leið þó ekki á löngu þar til Jósep Jósepsson, eða Jay Jay eins við viljum kalla hann núna, greip til sinna aðgerða og skelldi David Bisban í dvd spilarann og ætlaðist til þess að við myndum hækka að minnsta kosti í botn.
Þetta steindrap vilja okkar til skemmta okkur og nánast vilja okkar til lífs líka.
En við þekkjum öll Jósep, hann var eins og einhver trúboði frá krossinum og Bisban var guð, svo mikill var þráinn til að láta okkur á þetta snaröfuga undra pop.
Eftir að hafa komið Jobba í smá fýlu en þó í skilning um það að David saug feitan rass var skellt pöpunum í sem málamiðlun.
Eftir að fólkinu fjölgaði fannst mér þó ágæt að láta mig hverfa, enda dauðhræddur við fjölmenni, hvort sem það er í þröngu herbergi eða á opnu engi.

Laugardagurinn rann upp.
Annað hverfisgrill beið mín um kveldið.
Eftir annasama fjórhjóla ferð og einhverskonar met sturtu rann kveldið upp og heiðruðu Elva og Gosi okkur með nærveru sinni.
Við röltum svo loksins að partí svæðinu þar sem töluverður fjöldi var kominn saman(miðað við Vopnó anyways).
Eftir að hafa grillað mér smá kjötmeti fór ég að blandað geði við fólk.
Rakst þar á unga stúlku sem er að bindast Þorsteini Jóni þessa dagana.
Kom það skemmtilega á óvart að hún hafði unnið á leikskóla í Garðarbænum og hafði passað dóttir systur kærustu minnar.
Já þetta þótti oss merkilegt en ég held að það hafi nú að mestu verið rauðvínið að tala.
Heimurinn er lítill ákváðum við og ég skyldi við hana og samtal mitt því Þorsteinn var farinn að gefa mér illt auga.
Þar var ekki fyrr en 2 tímum seinna að ég fattaði mistök mín.
Heimurinn er ekkert lítill! Það er Ísland sem er lítið......

Já sumarið er brátt á enda gott fólk eins og allt annað.
Það eina sem virðist ekki vera að fara neitt eru mótmælendur sem virðast hafa eitthvað á móti því að austfirðingar fái vinnu og láta sog dangla í hinum og þessum vinnutækjum.
Alveg merkilegt hvað þetta eru óþolandi kvikindi.
Útlendiar sem birtast hér á landi og eru skyndilega orðnir náttúrulífsfræðingar og jarðfræðingar og....og bara að nefna það, þeir eru það.
Það er þó eitt í stöðunni sem þeir ættu að hugleiða.
Nú er verkið ekki bara byrjað heldur meira en hálfnað.
Halda þeir virkilega að íslensk yfirvöld segi bara allt í einu að þetta gangi bara ekki upp og hætti eftir að hafa ausið tugi miljarða í þetta?
Eru þeir virkilega svo barnalegir og heimskir að þeir haldi getað stöðvað þetta úr þessu?
Greinilega því þeir hanga þarna eins þeim sé ekki sama um fallega landið sem fer undir vatn.
Mér þætti gaman að vita hvernig í andskotanum þetta fólk komst að því það væri hægt að hefja einhver mótmæli þarna.
Hefur þetta fólk ekkert annað að gera en að hanga einhverstaðar og gera öðru fólki lífið leitt?
Þetta fólk er hreinlega, eins og mávurinn, baggi á samfélagi voru.
Ef ég væri í lögreglunni væru nokkrir búnir að fá sinn skammt og farnir heim í gifsi!
Að vísu yrði ferill minn stuttur í lögreglunni en hann yrði glæstur....

Það er loksins komið sumar á litla landinni okkar og ferðmenn virðast streyma í gegnum ennþá minni bæinni okkar.
Kettirnir eru orðnir tveir á heimilinu og vinna þeir staðfastlega að því að gera mig geðveikan í laumi.
Var þó ansi nálægt því að taka þá af lífi án dóms og laga þegar Klíng Klíng(hvíti kötturinn minn) kúkaði í fataskápinn.
Einstök skapstillingartækni varð þó til þess að ég hélt ró minni og kisa lífi sínu(þar að segja gerði ég mér grein fyrir því að Berglind myndi sjálfsagt aflífa mig fyrir að farga kettinum), þannig að allt fór besta/versta veg!
Heftir að hafa þrifið skápinn og bölvað nánast hverju einasta guði sem til er í fjölmörgum trúarbrögðum heimsins ætlaði ég að róa taugarnar með því því að gæða mér á góðri samloku með ofur gæða skinkunni minni frá Ali en það gerði hins vegar bara illt verra.
Ég píndi hana niður þrátt fyrir AFSKAPLEGA underlegt bragð.
Slæmur í maga og með æluna í hálsinum skoðaði ég skinkuna betur.
Alveg rétt ég keypti hana í maí.(Það má get þess að þetta var rétt fyrir sumarlokun í frystihúsinu 7 júlí)

Eftir að frystihúsinu lokaði síðan hef ég verið pínu ráfandi en þó ekki beint aðgerðarlaus.
Berglind var svo góð að baka vöfflur fyrir mig um daginn sem voru tilbúnar úr pakka.
Ekki hægt að lofasama bragð þeirra neitt sérstaklega enda alltof þykkar.
Þær eru þó fallegar í laginu og hnausþykkar.
Hugsa að ég noti þær sem stofu púða bara þegar þær kólna.

Hef vaxandi áhyggjur af maga mínum, enda virðist hann vera að ýtast út úr líka mínum af einhverjum ástæðum.
Kannski eilíf innivera komi þessu máli eitthvað við en helst vil ég ekki þurfa að viðurkenna það, svo að ég geri það ekki.
Hitti Sölv í fyrsta sinni í einhverja mánuði og stelpurnar frá akureyri litu á okkur ekki fyrir löngu.
Áfengi og þessar stúlkur eru eitt.
Gó svampur,guðrún og elín gifta.

Jæja meira seinna

Hvað er hægt að segja á þessum síðustu og verstu!
Íslendingar haf nú gengið í gegnum kosningar og Vopnafjörður var engin undantekning, því miður.
Jafn ópólitískur maður og ég varð fyrir stöðugu áreiti frá ólíklegast fólki og það var farið að fara aðeins(mikið) í taugarnar á mér.
Alltaf átti að snú manni í hina og þessa átt og gerði það að verkum að ég endaði oft með því að halda með þeim flokk sem var á móti hverjum þeim sem var að ræða pólitík við á hverjum tíma, bara til þess eins að gera fólkið pirrað og jafnvel reitt.
Tókst misvel í nokkur skipti en þegar allt kom til alls þá gat mér eiginlega ekki verið meira sama hvor listinn myndi hafa betur, því eins og einhver frambjóðandinn(minnir mig) sagði þá gætu breytingarnar á áherslum hreppsins aldrei orðið það miklar að þetta myndi breytast eitthvað stórvæginlega.
Þó létu þó flestir að það væri tilfellið og predikuðu og predikuðu.
Vildi að kosningar væru einsu sinni á 20 ára fresti.
Skil ekki hvernig svona lítið samfélag getur orðið jafn hostile(óvinveitt) bara afþví að það er verið að kjósa.
Hlutir sem fæstum hefði dottið í hug að nefna opinberlega var varpað fram og svo til að toppa allt þá var nú Veðurbarinn okkar góði, þar sem flestir sameinðust eftir kosningar, að eiturbæli þar sem fólk gekk um að niðurlægja hvort annað.
Að lokum þurfti að skilja N og K í sundur og var milli hurðinni á hótelinu lokað.
Ég vill allavega vita sem minnst af þessu finnst að þetta breyttir fólki svona.
Ég ætla ekki einu sinni að kjósa næst þegar að því kemur því þetta er samfélaginu ekki til framdráttar.

Einnig vill ég óska Íslendingum til hamingju!
Til hamingju Ísland að eyða 70 miljónum í Eurovision!
Til hamingju Ísland að velja Silvíu Nótt(Night) sem varð okkur til sóma.
Til hamingju Ísland að fá að halda Silvíu síðan upp eftir að hún féll með skömm úr forkeppninni þar sem þessir 3 Íslendingar reyndu að klappa á meðan hinir 20 þúsund bauluðu í höllinni.
Veit ekki alveg hvernig við áttum að fá nokkurt stig úr forkeppni! Er nokkuð vissum að hollensku dóp-mellurnar gáfu ekki stig íslands og hvað þá síður ljóta fólkið í Finnlandi.
Íslendingar vakni þið! Hættið að senda lög í Eurovision! Eyðum peningunum frekar í einhverja aðra vitleysu eins og að senda Silvíu bara til Búrma og halda henni þar.
Fegnastur yrði maður ef maður þyrfti aldrei að líta aftur augum þennan tilbúna character sem er búinn að gleypa hin litla og aumkunarverða persónuleika Ágústu Evu.

Later

It has been many many days now.
Ég var rétt búinn að gleyma að ég skrifaði stundum hérna á þessa blessuðu síðu mína en varð þó af einhverjum ástæðum hugsað til hennar í morgun þegar ég horfði á Lomma vinna.
Já það er orðinn meira en mánuður síðan ég ritaði eitthvað hér niður og hæddist að öðru fólki eða fordæmdi trúarbrögð.
Það er of langur tími og ég óttast að ég gæti verið búinn að gleyma hvernig á að gera þetta en ég örvænti ekki ennþá.

Stutt upprifjun á þessum er eitthvað á þessa leið.
Við fórum til borg óttans og enn og aftur gleymi ég að fara þangað vopnaður.
Allt heppnaðist með afbrigðum vel nema að rata og giska ég gróflega á að lögreglan í Hafnarfirði og Kópavogi leyti nú af svörtum Lancer sem þeir kalla U-beygju bílinn.
Alltaf álpaðist ég þó á réttan stað að lokum og flestir(eða þar að segja ég) voru ánægðir.
Vér gistum hjá Frissa og Kreyju og kvarta ég sosum ekki undan vistinni þar enda fékk ég að sofa þegar ég vildi.
Auðvitað hitti ég síðan stóra manninn, aka Stórbert eða réttu nafni Róbert Anton.
Höfðingjinn keyrði síðan fyrir mig stóran part af vikunni sem létti mér lífið og geðheilsuna.
Einnig hjálpaði ég bróður mínum að velja sætan lítin kettling fyrir heimilið hjá honum en til þess að fá kattarangan þurfti hann að skila snarfalsaðri skýrslu til Kattholts.
Talandi um Kattholt.
Ég verð nú bara að segja að ég hef töluverðar áhyggjur af andlegu heilsufari á þeim bæ.
Mannslífið er allavega ekki hátt skrifað þar og mannlegsamskipti eru nánast ekki til staðar.
Allavega varð ég ekki var við neina kurteisi þarna.
Að vísu verð ég að vorkenna sumum af þessum kerlingum sem vinna þarna, karlalausar að eilífu og eru búnar að gleyma mennskumáli og mjálma bara.
Eftir að ein kattarkonan lagði fyrir bílinn okkar og hótaði síðan að láta toga bílinn okkar í burtu var okkur síðan nóg boðið og fórum.
Hugo yfirgaf landið síðan og ég og Robbi veifuðum honum af bakkanum.
Alltaf í útlöndum hann Hugo.
Svo var verslað aðeins...........................en ég vill ekki tala neitt um það því ég verð bara brjálaður á því.
Ferðinni lauk síðan eftir vikudvöl þarna í þessu pestarbæli sem Reykjavík er og allir voru ánægðir.
Ég verð þó að segja það ef fólk sækjist eftir GÓÐUM mat þá ætti það að fá sér að borða á Ítalíu, frábær matur þar, alveg 4 til 5 stjörnur af fimm mögulegum.

Allt virðist vera að verða eðlilegt niður í frystihúsi.
Lommi mættur aftur til að reka á eftir okkur Kristjáni.
Þorsteinn Jón að senda 10 ára strákum vafasöm skilaboð og borða bréfþurrkur og Anna Ósk léttist og léttist á eilífu labbi sínu um ganga og salerni fyrirtækinsins.
Að vísu er Einar boss út í Hvíta Rússlandi og reiknum við ekki með að sjá hann aftur.............
strax.
Magnús valhoppar um salina lofar verk þrifkonana á meðan Þráinn situr heima í fríi og klórar sér óæðri endanum.

Jæja skyldan kallar(Wow) og ætla að ljúka þessum leiðinda pistli!
Screw u guys....home.....